Naomi Alderman – Nieposłuszeństwo
Sic!, Warszawa 2006

Nieposłuszeństwo (Disobedience) to debiutancka powieść brytyjskiej pisarki Naomi Alderman, nagrodzona prestiżową Orange Award for New Writers 2006. Wydana w Anglii wiosną tego roku, na długo przed premierą okrzyknięta „sensacyjnym debiutem”, powieść Alderman to fascynujący i dowcipny portret wieloetnicznego Londynu, ukazujący konflikt dwóch kultur: ortodoksyjnej londyńskiej społeczności żydowskiej z Hendon i świeckich Żydów nowojorskich. Porównania z Białymi zębami Zadie Smith i Brick Lane Moniki Ali powracają w niemal każdej recenzji.

Aharon Appelfeld – Droga żelazna
WAB, Warszawa 2006

Erwin Siegelbaum od czterdziestu lat raz w roku wyrusza w podróż po Austrii. Wędrówkę rozpoczyna późną wiosną, kończy w środku zimy. Odwiedza zawsze te same miasteczka, zajazdy, hotele. Na targowiskach wyszukuje żydowskie książki, rękopisy, świeczniki. Są to jedyne ślady po zamordowanych w czasie wojny żydowskich mieszkańcach tych okolic. Erwin, ocalony z zagłady, nie mogący znaleźć sobie miejsca na świecie, uczynił ze swoich podróży swoistą misję, której celem jest odzyskanie tych skarbów. Kupione książki i przedmioty sprzedaje żydowskiemu kolekcjonerowi, który zamierza przewieźć je do Jerozolimy. Nie jest to jedyny cel podróży Erwina. Tropi on także mordercę swoich rodziców, zabitych w nazistowskim obozie. Tuż po wojnie oprawcy udało się uciec z Austrii. Gdy wrócił, nikt go już nie stawiał przed sądem. Czy Erwin odnajdzie zabójcę? Czy potrafi go zabić?
Droga żelazna jest powieścią o skazanym na samotność ocaleńcu, który próbuje nadać sens swojemu życiu. Aharon Appelfeld po mistrzowsku kreśli psychologiczny portret człowieka porażonego nadmiarem pamięci, bezskutecznie próbującego uwolnić się od koszmarów przeszłości.

Lisa Appignanesi – Żegnając umarłych. Pamiętnik rodzinny
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2007

Weryfikacja mitów i stereotypów o Polsce, Holokauście i antysemityzmie w interpretacji angielskiej intelektualistki żydowskiego pochodzenia. Historia rodziny Borensztejnów, która przeżyła okupację w Polsce i wyemigrowała do Kanady, opowiedziana przez ich dorosłą córkę, kontestującą rodzinne tradycje. Inicjacyjna wyprawa autorki do Polski, kraju wspominanego i przeklinanego przez jej rodziców. Terapeutyczne spotkanie z przeszłością dziadków i rodziców zatrutych wojennymi przeżyciami. Zrozumienie tych którzy przeżyli i pożegnanie umarłych. Mądre, pozbawione uprzedzeń spojrzenie na żydowską przeszłość wplecioną w historię Polski.

Hannah Arendt – Odpowiedzialność i władza sądzenia
Prószyński i S-ka, Warszawa 2006

Odpowiedzialność i władza sądzenia to zbiór niepublikowanych dotąd tekstów Hannah Arendt z ostatnich dziesięciu lat jej życia, kiedy to starała się wyjaśnić sens wzbudzającego kontrowersje dzieła Eichmann w Jerozolimie. Centralne miejsce zajmują w nim głębokie rozważania etyczne. Arendt wskazuje na nieadekwatność tradycyjnych „prawd” moralnych jako kryteriów służących ocenie naszego postępowania i poddaje krytycznej analizie naszą zdolność do rozróżniania dobra i zła. Dochodzi do przekonania, że obok zła radykalnego – będącego przedmiotem jej wcześniejszych prac o totalitaryzmie – istnieje też zło znacznie groźniejsze, niezależne od ideologii politycznej, zło bezgraniczne, z którym mamy do czynienia wtedy, gdy jego sprawca nie odczuwa skruchy i zapomina o swych czynach zaraz po ich dokonaniu.